شوق وصلت را در سر دارم بدان

                      چون تويي مخمون خمارم بدان

با تو شادي مي شود غم هاي من

                      با تو زيبا مي شود فرداي من

گفتمش عشقت به دل افزون شده

                      دل بر جادوي رخت افزون شده

جز تو هر يادي به دل مفعون شده

                     عالم از زيباييت مجنون شده

بر لبم بگذاشت لب يعني خموش

                      طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش

در سرم جز عشق او سودا نبود

                      بحر كس جز او در اين دل جا نبود

ديده دل بر روي او پيدا نبود

                     همچو عشق من هيچ گل زيبا نبود

خوبي او شهره ي آفاق بود

                     در نجابت در نكويي كاخ بود

روزگار اما وفا با ما نداشت

                     طاقت خوشبختي ما را نداشت

پيش پاي عشق ما سنگي گذاشت

                   بي گمان از مرگ ما پروا نداشت

آخر اين قصّه هجران بود و بس

                   حسرت و رنج فرا وان بود و بس

بار ما از جدايي غم نبود

                   در غمش مجنون عاشق كم نبود

بر سر پيمان خود محكم نبود

                   سهم من از عشق جز ماتم نبود

با من ديوانه پيمان ساده بست

                    ساده آن عهد و پيمان را شكست

بي خبر پيمان ياري را گسست

                    اين خبر نا گاه پشتم را شكست

آن كبوتر عاقبت از بند رفت

                    رفت و با دل دار ديگر عهد بست

با كه گويم او كه هم خون من است

                    جان و دل و تشنه خون من است

بخت بد وين وصل او قسمت نشد

                    اين گدا مشمول آن رحمت نشد

عاشقان را خوش دلي تقدير نيست

                    با چنين تقديري بد تدبير نيست

از غمش با دود و دم هم دم شدم

                    باد نوش غصِّه ي او من شدم

مست و محو و خراب از غم شدم

                    ذرّه ذرّه آب گشتم كم شدم

آخر آتش زد دل ديوانه را

                    سوخت بي پروا پر پروانه را

عشق من از من گذشتي خوش گذر

                     بعد از اين حتّي تو اسمم را مبر

خاطراتم را تو بيرون كن ز سر

                    ديشب از كف رفت فردا را نگر

آخرين يك بار از من بشنو پند

                   بر من و بر روزگارم دل نبند

عاشقي را دير فهميد چه زود

                   عشق ديرين گسسته تار و پود

گر چه آب رفته باز آيد به رود

                   ماهي بيچاره اما مرده بود

بعد از اين هم آشيانت هر كس است

                  باش با او ياد تو بر ما بس است